I röde i scór vià sura la strada,
paìs dòpo paìs, sfrise fò i sése
söl òrlo del asfàlt; con d’öna ögiada
carènse i fiur e sògne bèle imprése;
ma apéna che la strada a la se impèna
robàte squase indré; sö söi pedài
pedale e bófe, i dù laùr fò insèma
e dét de mé a pènse: - Quanto mai! -

I gambe i ciama Giàcom, ‘l cör l’ è ü màntes,
se l’ è amò lónga, giuro a salte zó.
Ma ü pistangì l’ me dìs: “Fórsa Baamóntes!”
E alura a resbaldésse e amò a ghe dó.
Öna bofada, ü scat e pò amò ü scat
e só riàd in fi de la mé imprésa.
Dù o trì minücc per riaga a tirà ‘l fiàt
pò zó a rota-de-còl per la discésa
e incóntra a la pianüra ch’ l’ è zó sóta
indóe gh’ è ‘l piàt de gnòch che a cà l’ me spèta.

Negót gh’ è de piö bèl, pròpe negóta,
de la mé cara e amisa biciclèta.


Amleto