A l’ è ‘l tèrs an urmài
che m’ gh’ à sto apuntamènt insèm con té;
però chèst’an, o Giani, in chèsta césa
mé òi miga piànset nò. L’è mia ön’ofésa.
Ghe mancherèss! Ma mé per ü amìs,
per té che te sét sö ‘n del Paradìs
pòss anche figüràt bé infolarmàt
a scöd töte i cambiài che t’ ét pagàt
a fà del bé, a sgòbo e con giödésse,
e adès a scüdì ‘l fröt di sacrefésse.

Ma cóme pòss piansìt se de là sö
te sarét dré a sgobà compàgn de ü bö?
Dato che chèsto l’ è ‘n del tò caràter
te sarét dré a fà ol diàol a quàter
per dàga mà ai sancc e a Dio Signùr,
per riguarnà ‘n del cél töcc chi bèi fiur
ch’ i è stàcc scarpàcc i vià de chèsta tèra
per cólpa di caì che i se fà guèra.

Per chèsto no te pianse ma, de spèss
te l’ giüre, pènse a té e me rincrèss
adóma de mia edìt a pedalà
söi strade del Signùr. Ma chì l’ lo sà?…
No stanterèss a crèd che ‘l an che é,
al quart apuntamènt insèm con té,
no m’ gh’ àvie de parlà de öna squadrèta
de angelì che i cór in biciclèta
con tat de maglia con sö scrìcc in tónd
“squadra del Giani” ‘l òm piö bù del mónd.