Dòpo öna crisi, dòpo öna tempèsta,
dòpo ‘l dulùr s’ pöl vèd amò ‘l imprónt
‘n del dispiassér di viv, de chèi che i rèsta;
e quando s’ crèd de ì tocàt ol fónd
èco ch’la natüra la reagéss
e per cönt sò a la se compatéss.

La mör la nòcc, ol dé, i mör i stagiù,
mör i persune care, i mör i amìs
e ògne ólta ste disperassiù
i ghe stordéss e ‘l töt a l’ par finìss.
Tra i làcrime del piàns e in del dulùr
i sortéss fò i perchè de s-ce laùr.

Perchè m’ s’ è ché?… Perchè trebülà tat?…
Per ü mistér?… I s-cècc?… Per fàss ol nì?…
Perchè quando l’ è ‘l bèl de tirà ‘l fiàt
sènsa resù de cólp la rìa la fì?…
Ü dispiassér, ü mal, ü bröt momènt
i te fà ‘ndà ‘n sbalòca ol sentimènt.

Finìt ol temporàl e la tempèsta,
dòpo sügade i làcrime del piàns,
s’ smentéga ste domande e ògne protèsta
per tirà inante amò col nòst romàns
fàcc de dulùr e a ólte a’ de quach fèsta
sènsa tègn cönt di pagine che rèsta.