|
Ol tép a l’ passa, töt
a l’ se sbiadéss;
ma ol tò ritràcc, la tò fotografia
no l’ è öna margherita che sfiuréss.
La tò memòria no la mòla mia
perchè i sfregasèla, i tò amìs
ògne an i ghe dà sö impunì de ernìs.
Cèrto me l’ sà che
adès a sìv in dù
la sö in di giardì del Paradìs,
töcc dù a brassànt. Té Giani e ‘l Gervasù
tegnì bé a mét che nóter, òs-cc amìs,
no m’ pöl restà lontà de sta cesìna
che urmài l’ è ü nòst traguàrd,
la nòsta sima.
Sicóme che sìv sö
con Dio Signùr
e che con Lü urmài sì ‘n cunfidènsa,
diséga de sfantà ògne bröt laùr
che l’ gira per ol mónd sènsa licènsa;
ghe manca i alambéch e i clonassiù
per fà finì söi bròch la creassiù.
Gh’ è zét che
trasa e zét ch’la mör de fam
e chès-ce i è albarèngh cóntra natüra,
i è grémole massésse che i fà dan
ai sentimèncc, a féde, a la cültüra;
i fà campà disém a la selvasga
con zét che la smatèsa e la trabasga.
Diséghel al Signùr
che bé l’ se mète
a rimedià impunì a chès-ce intórcc;
che l’ mète in giro tante biciclète
perchè con chèste, in piö ai bù rapórcc,
s’ pöl sliberà ol servèl di fatöade
e tègn la zoentü söi giöste strade.
Diséga chèsto a Dio
anche per nóter;
rèquiem etèrna amìs e nocoróter.
(1999 – Colle Gallo)
Amleto
|